کوچولوها

تولد...تولد....

arg — Wed, 13 Dec 2006 07:35:43 GMT

این یه آپ اختصاصی توسط من هستش

آخه میدونین ۲۷ آذر تولد داداشیمه

البته نمیشه بگم داداشیم چن ساله میشه

ولی چه فرقی میکنه

کوچولو کوچولوئه دیگه

خلاصه اینکه من دلم میخواست تولد داداشیمو اینجا هم بنویسم که همه بدونن

تازه من کادوشو هم پریروز دادم که زودتر خوشحال بشه

اگه شما هم بهش تبریک بگین فکر کنم خیلی خوشحال بشه

خودمم همینجا میگم

داداشی گل مهربون خودم

تولدت مبارک

ایشالا که ۱۲۰ سال زنده باشی و خوشبختی داداشیمو ببینم

تولد....تولد....

اطلاعیه مهم

sde — Mon, 31 Jul 2006 23:52:18 GMT

سلام دوستای عزیز

میدونم الان دیگه کاملا به خودتون میگید بابا اینا هم دلشون رو خوش کردن با این وبلاگ نویسیشون!!

ولی همیشه میگن اشپز که دو تا شد غذا یا شور میشه یا بینمک !! حالا وای به اون روزی که تعداد

اشپز ها به ۳ برسه!!!!!!!!!!!

ولی خوب دلایل همه موجهه :

احتمالا سر مملی رو تو همون عجب شیر بریدن !!!

ابجیشم مشغول استراحت در پاویون هستن !!

من هم که اگر بنویسم خوب کی ول بگرده!!!!؟؟؟

در نتیجه حالا که اوضاع اینقدر بی ریخت هست هر کی دلش خواست این تو بنویسه منو خبر کنه؟؟؟؟

پاویون....

arg — Sat, 01 Jul 2006 10:19:24 GMT

پاویون اصولا" اونجائیه که که اینترنها(اونایی که سال آخر پزشکی ان)،توش زندگی! میکنن که شامل چند تا اتاقه که هر اتاق مال اینترنهای یه بخشه(اتاق اینترنهای داخلی،زنان،اطفال و.....).هر کدوم از اتاقها، ۴ تا تخت داره و یه سری کمد که وسایلشونو توش میذارن و روپوشهاشونو اونجا میپوشن.یه آشپزخونه هم داریم که یه جورایی محل تجمع این جماعت با کلاسه.اونجا صبحونه و ناهار و شام میخورن و بحث و غیبت و...... خلاصه همه چی ردیفه. کلا" اگه شما بخواین یه جماعت خفن با کلاس ببینین، میتونین یه سری به آشپزخونه ی پاویون خانومها بزنین. کلا" در هر موردی عمرا اگه حرف کم بیارن. بچه درسخونها و شاگرد اولها که قراره بدون طرح، کنکور تخصص بدن، بحثشون خارج از این مقوله نیست.نمیدونم چه جوریه که حرفاشون تموم نمیشه.از فروردین که اینترن شدیم تا حالا، هر وقت که من تو پاویون دیدمشون داشتن در مورد انواع روشهای بدون طرح کنکور دادن بحث میکردن..... خانمهای محترمی که خیلی با کلاسن اما شاگرد اول نیستن،مدام در مورد روشهای مختلف آرایش مو و قیافه و لباس و مد و مهمونی و تتو و نگین دندون (این یه چیزی بود که من جدیدا" کشف کردم که وجود داره و بسی مایه ی شگفتی و البته چندش!! بود)، صحبت میکنن و خلاصه کلاسهایی واسه ی هم میذارن که آدم از خنده میمیره.یه گروه دیگه از خانمها اونایی هستن که مزدوج شدن.این گروه هم حالا صرفنظر از تداركات خونه و زندگيي كه دارن، بحثهاي بسيار جالبي هم در مورد رام كردن آقايون محترم دارن كه واقعا" بسيار آموزنده اس!! يه گروه يه عده ديگه هم هستن كه انگاري مشكلاتشون با زندگي تمومي نداره.انگار همه ي پرسنل از منشي بخشها گرفته تا رزيدنتها و اساتيد دارن سر اينا كلاه ميذارن و واسشون كار ميتراشن....يه گروه ديگه هم هستن كه از شدت با كلاسي كلا" افتخار نميدن توي اون جمع صحبتي بفرماين.فقط به بقيه گهگاهي يه نيم نگاهي از سر لطف مي اندازن.خلاصه اينكه اون وسط من و دوستام نخاله ي جمع هستيم و مايه ي آبروريزي.حالا بماند كه تو حرفامون شوخي و خنده كه از نظر خانمهاي محترم جزو گناهان كبيره محسوب ميشن،زياد داريم و اين جور چيزا هم به تريپ باكلاسي صدمه ميزنه.كلا" با چنان نظر دلسوزانه اي بهمون نگاه ميكنن كه انگار با بيماران محترم بيمارستان روزبه طرف هستن(روم به ديوار منظورم تيمارستان روزبه بود).حالا ما سه تا كار ميتونيم انجام بديم.يا اينكه بيخيال شيم و كار خودمونو بكنيم.يا اينكه ما هم باكلاس شيم و از اون حرفاي باكلاسي بزنيم(كه البته بهتره اين كارو نكنيم.به تريپمون نميخوره و بدتر مايه ي آبروريزي ميشه!!).يا اينكه كلا" از جمع بزنيم بيرون(كه عمرا" ما ميدونو بديم دست حريف.حالا هر چي هم كه اين حريف قوي باشه).خلاصه اينكه ما بين پيغمبرا جرجيس رو انتخاب كرديم تا ببينيم چند مرده حلاجه...گرچه چشمم آب نميخوره كه بتونه حريف اين باكلاسيها بشه!!

من، ارتش، یه دنیا خنده

kocholoha — Fri, 19 May 2006 07:42:18 GMT

دوباره سلام... خوب این آبجی خانم ما هم با این پست آخرش تمام روال کار کوچولوها رو زیر سوال برد... اما چی کار می شه کرد در حال حاضر آبجی خانم سواره و ما پیاده... اما در مورد خودم هم بگم بابا این قده غصه منو نخورید (می دونم الان اشک تو چشماتون حلقه زده... آخی... من چقده خوبم!!!) من تو سربازی هم بهم خوش می گذره به خدا، هر روز این جا کلی سوژه واسه خندیدن پیدا می کنم...

مثلاً یکی اش همین طرح تخلیه پاسدارخانه ها در هنگام زلزله یا آتش سوزی... (از اونجایی که همتون یا دخترید یا معاف مجبورم بگم که این طرح، برنامه و الویت خروج از پادگان رو در هنگام زلزله مشخص می کنه. متنش هم یه چیزی تو مایه های زیره)

هدف از اجزای طرح:

به حداقل رساندن تلفات انسانی( ) در بلایا و سوانح غیر مترقبه

اجرا:

- خارج نمودن تمثال مبارک مقام معظم رهبری و بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران!!!

- خارج نمودن مجروحین و مصدومین

- خارج نمودن کلیه ادوات و اسلحه های انبار

- ...

- خارج نمودن کلیه پرسنل

خلاصه من که اگه زلزله بیاد طبق این طرح باید عکس آقا!!! رو بگیرم زیر بغلم و گور بابای مجروجین!!! هر چی باشه آقام دلش زیر آوار می گیره ولی این سربازا نهایتش بمیرن مگه چی میشه یه ماه دیگه یه عالمه دیگه می یاد جاشون

تازه این یه موردشه... واستید من یه خورده دیگه پاچه خواری فرماندمونو بکنم تا یه مرخصی دیگه بهم بده تا بیام واستون تعریف کنم...

شناسایی نامه

arg — Sun, 14 May 2006 10:39:18 GMT

سلاااااااااااااااامممممم........

ایول....اینجا نوشتن هم حالی میده هااااااا........

اااااا....مث اینکه یادم رفت خودمو معرفی کنم.من آبجی این آقا داداش کوچولوی خودم هستم.اسمم آزاده اس. اما طبق سیستم اینجا میشم ARG (با کلاسیه دیگه!!).حدس زدن سنمو میذارم به عهده ی خودتون.البته اونایی که منو میشناسن میدونن که چند سالمه.اما خب چون میخوام قضیه هیجان انگیز بشه،نمیگم چند سالمه که خودتون حدس بزنین!!! البته غیر از سن خیلی چیزای مهمتری هم هست که جزو علائق منه و دلم میخواد بهتون بگم:

۱)بین خوراکیها بستنی رو خیلی دوست دارم.اینو گفتم که اگه خواستین واسم خوراکی بیارین، خیلی ذهنتون مشغول نشه!

۲)سه تا عروسک دارم که خیلی باهاشون حال میکنم.یکی یه اردک زرده به اسم جویی (البته سندشو به اسم یکی دیگه زدن.ولی خب اینجور چیزا تو خونه مون که باشه مال من هم میشه دیگه...مگه نه؟). یکی دیگه یه سگ زیتونیه که اسمش راجره (راجر عشق منه.انقده بچه مظلوم و مهربونه که نگو.برخلاف جویی که خیلی تخسه و حال همه رو میگیره).سومیش هم یه سگ کرم رنگه به اسم جنیفر (اینو وقتی آبله مرغون گرفته بودم و مجبور شده بودم یه هفته نرم مهد، مامانی واسم خرید که دلم نگیره)...اسمای باکلاسشونو حال کردین؟!!!

۳)بین گلها رز قرمز رو از بقیه بیشتر دوس دارم (عاشقیه و هزار درد بی درمون!!). البته از بوی یاس و نرگس هم خیلی خوشم میاد(اینو واسه طرفدارهام گفتم که همیشه دلشون میخواد بدونن چه گلهایی واسم بیارن!!)

۴)بین کتابهام از همه بیشتر شازده کوچولو رو دوس دارم.آخه میدونین....اون هم کوچولوئه ولی با این وجود سعی میکنه که با دنیای بزرگترها کنار بیاد.یه جورایی الگوی ما کوچولوهاست.

۵)بین رنگها صورتی و آبی رو خیلی دوس دارم. البته من از وقتی تو شیکم مامانی بودم،صورتی دوس داشتم....تو کارتون زیبای خفته، دو تا فرشته بودن که یکی همیشه لباسای صورتی میپوشید و اون یکی آبی. اون صورتیه همیشه لباسای زیبای خفته رو صورتی میکرد ولی اون یکی آبیش میکرد و همیشه سر این موضوع دعواشون میشد.من همیشه طرفدار صورتیه بودم.اما نمیدونم چرا این آخرها داره کم کم نظرم عوض میشه و احساس میکنم آبی بیشتر بهش میاد!!

۶)بین کارتونها بیشتر از همه از پری دریایی خوشم میاد.بخصوص اونجاییش که تو مخفیگاهش آواز میخوند.خیلی صحنه ی احساسیی بود....آخه میدونین....من باید یه اعترافی بکنم....من خیلی احساساتی و عشقولانه ام.مامانی میگه تو که اینقده احساساتی هستی، وقتی بزرگ شدی واست کلی دردسر درست میشه. من حرف مامانی رو قبول دارم.اما خودم اینجوری بیشتر دوس دارم.آخه بده آدم سنگدل باشه.

۷)بین حیوونا از پرنده ها و گربه و سگ خوشم میاد.(خودمم میدونم که علائقم هیچ ربطی به هم ندارن...ولی خب کاریش نمیشه کرد...خردادیم دیگه). البته بین اینا هم از همه بیشتر پرنده ها رو دوس دارم.آخه اونا میتونن پرواز کنن.من هم خیلی دوس دارم پرواز کنم. داداش جونم همیشه میگه که تو با این فکرهای عجیب و غریبت آخرش یه بلایی سر خودت میاری.آخه همش میترسه که من دلم بخواد از یه جای بلند بپرم که مثلا بشه پرواز و دست و پام بشکنه.من هزار بار بهش گفتم که آخه داداشی درسته که من هم هنوز کوچولوام اما عقلم میرسه که نمیتونم بدون بال پرواز کنم. حالا اگه بالی چیزی واسه خودم درست کنم یه چیزی.اما به حرفم گوش نمیده دیگه.آخه خیلی کوچیکه و همه چی رو جدی میگیره.

۸)بین آدما، همه رو دوس دارم.غیر از اونایی که بقیه رو اذیت میکنن.البته منظورم اذیت کردن عمدیه ها....مثلا وقتی پفکهای داداشی رو که دم دست گذاشته که راحت بردارم، ورمیدارم و میخورم که دیگه اذیت نمیشه.خب خودش خواسته به خواهر جونش یه حالی بده و پفکها رو دم دست گذاشته و اگه من بخورم نباید ناراحت بشه دیگه.مگه نه؟ آخه میدونین دیروز خیلی ازم ناراحت شده بود.ولی من به خدا نمیخواستم اذیتش کنم.فقط دلم یه کم پفک میخواست!!

خب، اینم از معرفی نامه.....جان من تا حالا همچین معرفی نامه ی کاملی دیده بودین؟!!

راستش حکایت اینجا نوشتن من بر میگرده به اینکه داداشی مو بردن سربازی.(آخه نمیگن داداشم بین اون همه آدم بزرگ غریبی میکنه؟).دوست جون هم که سرش شلوغه(آخه خانوم معلمشون خیلی سخت گیره).به خاطر همین من از آقا داداش اجازه گرفتم که من هم کنار دوست جون، گاهی اینجا بنویسم.

اومدم مامانی..............

خب دیگه من برم.مامانی داره صدام میکنه.قراره من و داداش رو ببره پارک....

اومدم..........

فعلا خدافظ

بدون شرح

sde — Sun, 07 May 2006 23:59:18 GMT

امروز یه میل از طرف یه دوست به دستم رسید که حاوی این نوشته و عکس بود.

واقعا یکی از بهترین دعاهایی بود که تا حالا برام شده بود.

بد نیست که در همین جا من هم یه دعایی برای این دوست عزیز بکنم:

.Dear GOD : please help F.F be there as a photographer

سلام عیدتون مبارک

kocholoha — Thu, 23 Mar 2006 20:49:18 GMT

اااا... فکر کنم از آخرین آپ دیتمون یه ماه گذشته... به خدا من بی تقصیرم ...

بنده رو که خودتون در جریان هستید که سرباز وطنم و باید حواسم به مرزهای وطن باشه ووبلاگ و از این جور چیزها فعلا واسه آرمانگرایی مثل من در درجه دوم قرار داره (البته حفظ مرزهای وطن خودش در اولویت دهم یا پانزدهم آرمان های من قرار گرفته. من الان بیشتر نگران امریکایی ها هستم که طفلی ها این قده شعور ندارن که کشوری رو تو تعطیلات تهدید نکنن... آخه بی شعور های میمون نمی گید ارتش ور می داره مرخصی های ما رو باطل می کنه و پادگان می ره تو حالت آماده باش... مگه نیاید ایران ... می دم تموم یکشنبه ها عملیات انتهاری انجام بدن سربازام)

اما دوست جون ما هم که وضعش از من بهتر نیست... طفلی خودشو درگیر یه بازی پیچیده کرده... انگاری ور داشته داخل کامپیوتر خونشون کنفرانس برترین ویروس های دنیا رو راه انداخته ... والا من که آمار دقیقی ندارم ولی به گزارش خودش تعداد مدعوین (همون ویروس ها) بالای 20 تا باید باشه ... به هر حال از دوست های عزیزی که هنوز ویروسی رو می شناسن که شانس عرض اندام در صحنه های بین الملی را پیدا نکرده درخواست می کنیم نامبرده را برای دوست جون ارسال کنه که دیگه تا هزار سال آینده هیچ متخصصی نمی تونه این همه ویروس را یه جا جمع کنه...

به هر حال الان من اینجام که آپدیت کنم ولی از اون جایی که متعهد به نظامم (بالاخره هر چی باشه من گروهبان یکم مملکتم) و نمی تونم دیگه به کسی گیر بدم ترجیح می دم در حال حاضر موضوع آپدیت کردن این وبلاگ را با یه خاطره از آموزشی ام ماسمالی کنم ...

اما خاطره ام...

من دوباره اومدم

kocholoha — Sat, 25 Feb 2006 04:58:18 GMT

دوباره سلام به همه کوچولوهای خودم...

نمی توانید تصور کنید یک سلام بعد از دو ماه تا چه اندازه می تواند برای انسان شیرین باشد؟ می دانید اگر در شب های سرد اردوگاه در حالی که آب در قمقمه ی روی فانسقه ات یخ می زند، شما به فکر سلام دیگری باشید چه آرامشی در وجود انسان موج می زند؟...

ااههه... چرا هر کی میره سربازی بزرگ می شه؟ من اگه نخوام لفط قلم حرف بزنم کی را باید ببینم؟ ... بابا خوب درسته که نگهبانی ها سخت بود و چه می دونم بعضی از شب ها آب تو دهن آدم هم یخ می زد ولی ما که تنها نبودیم ... دیدین ثابت کردم تو شرایط سخت هم می تونم دوستام را دوست داشته باشم و روحیه ام را خراب نکنم؟ باور نداری برید از مهدی کچل بپرسین که خودشم سایت داره... من هنوز دوست دارم بین کوچولوها باشم چون دنیای آدم بزرگ ها دیگه خیلی داره خنده دار می شه...

فرهنگ ارتش

افعال معکوس:

این جور افعال در ارتش زیاده مثلا :

اگه سرگروهبانتون موقع احترام گذاشتن نظامی بهش بهتون گفت: " از نو" این یعنی "خاک بر سرت کنن خنگ خدا... تو چی یاد گرفتی برو چند قدم عقب تر و دوباره بیا و احترام بزار" که در این مواقع شما باید دوباره احترام بذارید اما اگه بگه " از نو" این با اون قبلی فرق فوکوله و یعنی "بابا این دیگه چه بچه گیریه ... برو گم شو تو این گیر و دار اینم احترام گذاشتنش گل کرده بدو برو از جلو چشمم گم شو ..." که در این مواقع شما باید با حالت "بدو رو" از جلو چشمش دور شین که در صورت مکث زیاد عواقب کار به عهده خودتان خواهد بود
اگه بهتون گفتن" آزاد " یعنی "پای چپت را بالا بیار و محکم به اندازه عرض شانه ات باز کن و بکوب زمین و بعدش سیخکی وایسا... حالا اگه جرات داری تکون بخور" اما اگه گفتن" آزاد "یعنی "نمی خواد سیخکی وایسی شاسکول راحت باش"

این جور افعال در ارتش زیاده اگه بابا یا داداش سربازی رفته دارید ازشون بپرسین ... البته همه این ها واسه عادت کردن سرباز به زندگی در شرایط سخته و گرنه ارتش ایران یکی از فرهنگی ترین ارتش های جهانه مثلا تو اردوگاه آب نبود خودمون رو بعد دستشویی تمیز کنیم ولی زورکی همه را (با هر شرایطی هم که داشته باشن) می بردن مسجد نماز بخونن... اصلا ما نفهمیدیم اینها که این قده واسشون نماز مهمه چرا اجازه نمی دادن ما نماز صبح رو بخونیم؟!! (اخه قبل از اذان می گفتن برید منطقه نظافت ... خدا جون شرمنده ... خودت که شاهد بودی من نظافت چی باغچه بودم با این حال تا جایی که تونستم تو همون باغچه هم نمازام را خوندم... نوکرتم بی خیال جهنم شو)

افعال بی معنی

در اختیار خود باشید: اصلا معنی نداره ، همه اش ...

بیا برو همکاری: این معنی داره ولی معنی بدی داره معادلش می شه بیا برو حمالی ...

برنامه ریزی: جوک می گی مگه نه؟ برنامه ریزی ام کجا بود برای نمونه ما یه اسایشگاهمون را 3 بار هر بار یه تمام روز تغییر دکاراسیون دادیم اول که خودمون می خواستیم بریم توش دومین دفعه واسه تعمیرات که خالی اش کردیم و سومین بار هم واسه اینکه گروهان بقلی بیان توش تا آسایشگاه اونها رو درست کنن ... شانس آوردیم ترخیص شدیم.

بهداشت: ببینم انتظار داری چی بگم؟

ادامه دارد...

بر اوج قله

sde — Fri, 03 Feb 2006 23:38:18 GMT

همه حس وحالم رو با اين عكس مي تونم بيان كنم

اخ كه اين اقا هه چه لذتي مي بره

اخ كه من چقدر دلم كوه مي خواد

...

....

...

اخ كه بعضي از اين دوستا هيچ وقت شعورشون نمي رسه كه اگه ادم بهشون زنگ ميزنه كه مثلا پنجشنبه شب بريم بيرون براي اين نيست كه عاشق چشم و ابروشونيم براي اينه كه مي خواهيم يه يك ساعت دور هم با شيم و از در كنار هم بودن لذت ببريم.

گور باباي هر چي دوست زبون نفهمه !!!

چه ميشه كرد نمي رسه ديگه!!

شعورشون رو مي گم ها!!!!!!!!!!!

طنز بهتر است يا جدي؟ مسئله اين است!

sde — Sun, 15 Jan 2006 21:28:22 GMT

سلام می دونيد مشکل ما با اين وبلاگ چيه ؟

اينه که خواننده هامون 2 دسته هستن يه عده طنز ميخوان و يه عده مطلب باحال و قابل تامل چون يه عده کوچولو هستن و يه عده بزرگ!!!

حالا ما چون هر دو دسته رو خيلی دوست داريم مياييم 2 نوع مطلب را با هم مي نويسيم:

سخن از نيک مردی مي رفت که به ديدار خلوت نشينی رفته بود و از او خواسته بود که را هنمايش باشد

پير مرتاض پس از اينکه با نگاه نيک مرد را کاويد از او پرسيد :

فرزندم آيا دروغ گفتن مي دانی ؟

نيک مرد پاسخ داد:

پناه بر خدا !دروغ گفتن , هرگز نخواهم دانست.!!!!

پير خردمند گفت :

پس برو و ياد بگير .وقتی ياد گرفتی نزد من بيا .

زيرا چنان که خردمند تبتی مي افزود :از عهده ی کار بر نيامدن فضيلت نيست بلکه ناتوانی است!

"رومن رولان"

----------- ----------- ----------- ----------- ----------

من چون طنز نويسی بلد نيستم ميام اين دوست عزيزتون يعنی آقا مملی , يا آقا کوچولو يا mtg , نميدونم چی صداش مي کنيد را سوژه ميکنم !!!!!!!!!!!

برای خواننده های جديد هم بايد بگم که مملی نويسنده ی سابق وبلاگ بوده که حالا رفته سربازی و من جاش دارم مي نويسم.

اول از همه بايد ياداوری کنم که : يادتون مياد مملی گفته بود دانشگاه علم و صنعت ميره؟

خوب من با مملی هم دانشگاهی هستيم و امتحانات جفتمون در يه ساختمون برگزار ميشه آقا قضيه از اين قرار بود که من برای امتحان زبان وقتی همه ی بچه ها داشتن مي رفتن سر جلسه ی امتحان , رو پله های دم دانشگاه ايستاده بودم و در حالی که داشتم تقلب هامو جاسازی ميکردم! آخرين نکته ها رو هم از روی جزوه ام مي خوندم که يه دفعه متوجه شدم:روی جزوه ام سايه افتاد!!!

سرمو بلند کردم ديدم ای دل غافل هنوز تقلب نکرده برامون پليس فرستادن !!!!

عجب پليس گنده ايی هم هست امکان نداره از دستش بتونم فرار کنم!!!!!!!!

در حالی که قلبم داشت وای مي ايستاد يه ذره دقت کردم ديدم :

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

اينکه پليس نيست سربازه!!!!

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

اين که گنده نيست کوچولوی خودمونه!!!!

aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

اين که مملی هستش!!!!!!!!!

چشتون رو ز بد نبينه , که مال من ديد و چشمم به جمال اين آقا مملی شما روشن شود

اخه نمي دونيد من چي ديدم !!!

قيافه آويزون از بس جای پفک بهش "اش" دادن!!

لاغر کرده از بس دراز نشست رفته!!

از همه مهمتر کچل کچل !!

خلاصه کلی از قيافه ی برادر بسيجی درا مده بود

اخه دفعه ی اول که ديدمش کاملاً شبيه اين برادران بسيجی بود با يه عالمه ريشو سيبيل و عين برادران بسيجی که همش دارن دنبال مورد انضباطی مي گردن داشت دور و برشو مي پاييد

که تا من رسيدم بهش ناخداگاه اولین کاری که کردم اين بود که مقنعه ام رو يه ذره کشيدم جلو

ولي حالا چشمتون روز بد نبينه شده بود شبيه اين بچه تخس ها که از هر فرصتی استفاده ميکنن تا يه بلايی سره اين افسرا و سرگردهای بد بخت بيارن!!!!!

اخي!!!!!!!!

دلم كباب شد!!!!!!!

جگرم سوخت!!!!!!!!!!!!

نه براي مملي ها!!!!!!!!

براي اون افسراي بدبخت كه مجبورن 2 سال اين بچه رو تحمل كنن!!!

------- ------------- ----------------

راستي چون هيچكس يادش نبود 22 دي را به خودم تبريك مي گم!!!!!!!!!!!!!!!!!